Αποκόμματα

  ΧΤΕΣ Η χτεσινή μέρα ήταν μια μέρα άθλια Επίγεια και επουράνια όντα της πετούσαν πέτρες και λάσπες Ήθελες άσπρα παπούτσια, ας πρόσεχες   Η χτεσινή μέρα δεν ήταν χθεσινή -γύφτισσα μέρα, δεν της αξίζει καν το θήτα- Πονάς κάπου; Πάρε ένα χάπι ακόμα Υπάρχεις ή σε φαντάστηκες; Θα δείξει Ήσουν μικρή; Είδες πολλή τηλεόραση Ήσουν κουρασμένη; Πονούσανε τα γερασμένα πόδια σου Ήσουν εκεί;   Τα γελαστά τους μάτια Αυτό περίμενες Τα χείλη που δαγκώναν ένα μήλο Μια μπανάνα Να σου πουν ένα «σε χαίρομαι» Να σου δώσουν ένα φιλοδώρημα   Πρησμένοι λεμφαδένες ανεξήγητα φαινόμενα Ο φόβος για το άγνωστο φριχτές αμφιβολίες η ζυγαριά Το φως στην τουαλέτα το απάνθρωπο Το σύνδρομο του απατεώνα της Στοκχόλμης του καρπιαίου σωλήνα   Όλα μουτζούρωσαν το χτες Και βρόμισαν τα ρούχα του Πώς θα βγει η μέρα ο μήνας ο χρόνος   Μπήκε στο σπίτι το παιδί Με τα χεράκια κρύα Τα νύχια μαυρισμένα Κρατώντας μια άδεια σακούλα Μου την...

  ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΟΤΙ… … ο Κάφκα πέθανε ουσιαστικά από ασιτία, αφού λόγω της φυματίωσης από την οποία υπέφερε για εφτά ολόκληρα χρόνια είχε κλείσει ο λαιμός του και δεν μπορούσε πια να φάει;

  ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΛΙΣΕ: “Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου”   Μαθαίνω να ζω με ηλιθίους – δεν το λες κι εύκολη δουλειά Κείνοι που έφυγαν ίσως να καταλάβαιναν, εγώ όμως όχι Κείνοι που έφυγαν τώρα γελάνε γιατί ξέρουν Εμείς που μείναμε πίσω με το ζόρι παλεύουμε να βγάλουμε τη μέρα Δευτέρα σήμερα, πρώτη μέρα της εβδομάδας Για κείνους που έφυγαν, πάλι, οι μέρες δεν έχουν ονόματα Ή, ακόμη καλύτερα, δεν υπάρχουν καθόλου μέρες και νύχτες Καθόλου κερματισμένοι χρόνοι, καθόλου διορίες: ο χρόνος είναι ενιαίος. Ο χρόνος είναι ένα.   Οι ανόητοι εφεύραν τις ημέρες και τις ονόμασαν μία προς μία Δευτέρα είναι η αλήθεια που πέφτει πάνω σου σαν καρφωμένη με σφυρί Τρίτη είναι η απαρχή της συνειδητοποίησης Τετάρτη είναι το διάλειμμα που κάνεις από τις σκέψεις σου Πέμπτη: θα μπορούσε νά’ναι χειρότερα αλλά και καλύτερα Η Παρασκευή είναι καλή για τραγούδια και καυτά μπάνια Σάββατο είναι η φενάκη της ευτυχίας Κυριακή είναι η αλήθεια και η θλίψη που κοιτάς κατάματα Κυριακή είναι όταν ξέρε...